စာရေးသူ ရေးသားသည့် ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြယ် ဝတ္ထုရှည်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ မြန်မာဂမ္ဘီ ရနယ်ပယ်တွင် စုန်းဆိုသည်မှာ ‘ပညာစက်ဖြင့် တောက်ပမြူးထူးတတ်သော သူ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရ ပါသည်။ ကဝေဆိုသည်မှာ စုန်းထက် ပိုအဆင့်မြင့်၍ ‘ပညာရှင်၊ ဆရာသမား” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရ သည်။ ပညာသည် ‘မအို’၊ ‘ဆရာမြဲကြီး’၊ ‘ဆရာဖဲ’ တို့ကို တို့ကို ဇာတ်ရံပြု၍ ဇာတ်ရံပြု၍ ကဝေအမျိုးမှ ကဝေအမျိုးမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင် တိုက်ပွဲဝင်ပုံကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖတ်ရှုကြရမည် ဖြစ်သည်။ စာဖတ်သူ၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ မယုံကြည် ခြင်း သဘောထားများထက် ဝီရ (ရဲရင့်ခြင်း)၊ ဘယာနက (ကြောက်ရွံ့ခြင်း)၊ ဝိဘစ္ဆ (စက်ဆုတ်ခြင်း)၊ ရုဒ္ဒ (ကြမ်းကြုတ် ခက်ထန်ခြင်း)နှင့် သန္တ (ငြိမ်းအေးခြင်း) ဟူသော စာပေရသများကို ဝတ္ထုမှတဆင့် ခံစားကြရမည် ဖြစ်သည်။